سفر از پیش تو هرگز نتوانم

 

 

سردم  بود ...

پنجره ها همه تاریک !

بن بست پشت بن بست

                          بغض روی بغض ... !

 

گریه کردم .... التماس ...!

کمی نور به من بپاش

کمی نبض برای ماندن !

و درست در سراشیبی وحشت بودن

                                    بر من طلوع کردی ...!

 

و من در گرگ و میش وجودم

آفتابی نمی دیدم

بیشتر تابیدی و ... بیشتر انکار کردم

انگار مردمک چشمانم

برای همیشه مرده بود !

                            خـــســتـه بودم ....

 

دستانم را گرفتی و آرام زمزمه کردی :

" لا تضطرب ... فتوکل علی الله "

تکیه کردم ،

و حالا اینجام ...

در نا کجایی که نمی دانم کجاست !

شاید لبه پرتگاهیست

               برای ماندن یا رفتن ...؟!

                                     برای سقوط یا پرواز  ؟!

 

می دانم ، فردا آفتابگردان ما

به غرب می تابد !

ومن هنوز

در شرق اندوه  تو جا مانده ام ...!

                       در گره ای که به جانم خورده است !

 

من از غریبه شدن با تو می ترسم

کاش باورم می دادی

آفتاب مغرب ، گرم تر است !!!

 

 

 

 

پ.ن ۱: یا مُحوِِل الحَولِ و الاَحوال ....

 

پ.ن ۲: حافظ ، رفیق شب های شک و تردید من :

            

                                                   ساقی بیا که از مـدد بخت کارساز

                                                کـامی که خواستم ز خــدا شد میـسـرم

 

 

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط ر و یا در سه شنبه 28 اسفند1386 | لينک ثابت