خورشید با من است !

 

 

 

پرم از حس دریا

 

و غروبی در دست

 

چشمهایم انگار ...

 

به ابرها  نمی رسند

 

ابرها  اما ...

 

مدام می گریند در وداع چشمانم

 

و دل کـندن از ... !

 

زرد و نارنجی این خاک

 

مــــن  !!!

 

به رفتن قانعم

 

خورشید با مـن است

 

بـبـیـــن !

 

طالع دستانم چه نورانـیست ... !!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

شرقی من

 

 

چشـمانم

ترجمان ناگفته هایم ...!

و مردمکی

که مدام می چرخد

زیر رویایی وهــم آلـود ...

و لبــخنـدی

که بی دلیل می بندد

تمام نـقوش وحشتم را !

از کـــدام مشـرقـی تـــو ...؟!

که هیـچ آفـتــابی نمی شوی

گـریــه کن ...!

          
            گــاه گــاهی

                        
                       شــــایـــد

واژه های سوخته ام

                         

                جــان بگیرند !

 

 

 

 

شوق پرواز

 

 

 

شـوق پـرواز اگر نیست

           

             بـال هایمان شاید زخمیست ...!

 

 

 

 

 

 

پ.ن :  اوج نگرفتن هامون، همیشه معلول شرایط و محیط نیست.

گاهی این قلبه که باید اوج بگیره .... اگه زنجیرش نکرده باشیم !