خزانی

 

پاييز جان ! چه شوم ، چه وحشتناك
آنك ، بر آن چنار جوان ، آنك
خالي فتاده لانه ي آن لك لك
او رفت و رفت غلغل غليانش
پوشيده ، پاك ، پيكر عريانش 
سر زي سپهر كردن غمگينش
تن با وقار شستن شيرينش
پاييز جان ! چه شوم ، چه وحشتناك 

                                                            رفتند مرغكان طلايي بال 
                                                            از سردي و سكوت سيه خستند 
                                                            وز بيد و كاج و سرو نظر بستند 
                                                            رفتند سوي نخل ، سوي گرمي 
                                                            و آن نغمه هاي پاك و بلورين رفت 
                                                            پاييز جان ! چه شوم ، چه وحشتناك 

اينك ، بر اين كناره ي دشت ، اينك
اين كوره راه ساكت بي رهرو
آنك ، بر آن كمركش كوه ، آنك
آن كوچه باغ خلوت و خاموشت
از ياد روزگار فراموشت
پاييز جان ! چه سرد ،‌ چه درد آلود 
                                                         

                                                            چون من تو نيز تنها ماندستي
                                                            اي فصل فصلهاي نگارينم
                                                            سرد سكوت خود را بسراييم
                                                            پاييزم ! اي قناري غمگينم

 

                                                  

                   م . اخوان ثالث

 

 

 

وبلاگ زندگی

 

 

 

وبــــــلاگ زنــــــــــدگی رو باز می کنم
وبلاگی پـــــــر از خاطره های با تـــــــوبودن
به پست های مختلف اون نگاه می کنم....
عشــــــق و احســــــاس در سر تا سر اون موج می زنه
اما احساس می کنم بعضی مطالبش رو باید باز سازی کنم !

بخش مدیریت زندگی رو میارم
مطالب زیادی رو می بینم
روی فاصله کلیک می کنم....

                                      عـــــکــــس تو رو می بینم تو یه گوشه از صفحه زندگی
                                      و عکس خودمو ، تو یه گوشه دیگه ...
                                      من به تـــــــو نگاه مي كنم..... و تو ، به مــــــــن !
                                      عكس ها رو ميارم پيش هم
                                      كنار هم براي هميــــــشه....
                                      حـــــــالا.... هر دومون به يك جا  نگاه مي كنيم!

تغييرات رو ثبت مي كنم
وبلاگ زندگي رو refresh  می کنم
چقدر قشنگ تر شد....
حالا ديگه کنار همیم و افــــــق دیدمون یکی شده !!!

دوباره می رم بخش مدیریت زندگی
این بار روی فرهنگ و مذهب کلیک می کنم....


                                       چقدر اینجا مبهم و نا خواناست !
                                       سریع،فونتها رو عوض ميكنم و همه رو يك نوع انتخاب مي كنم
                                       رنگ قلم رو يـــــكرنـــــگ مي كنم......
                                       بعضي جاها پرنگ تر ..... بعضي جاها كمرنگ تر
                                       فاصـــــــله سطر ها رو كمتر مي كنم
                                       پاراگراف ها رو به هم نزديــــــــــك تر مي كنم
                                       يه عكس قشنگ ميذارم از آدم هايي كه دست در دست همند
                                       اما هر كدوم ازيه ديـــــــــــــن و نـــــــژاد و فرهنـــــــــگ ...!
                                       با حسرت به عكس نگاه مي كنم
                                       چه روياي زيبايي ......!!!

تغيرات رو ثبت مي كنم
دوباره وبلاگو refresh  مي كنم
خداي من .... چقدر عالي شد!!!
حالا احساس آرامش مي كنم
ديگه فاصله سطر ها و پاراگراف ها و فونت هاي مختلف و ....
فكرم رو مشغول نمي كنه.

دوباره به مطالب خيره مي شم
اين بار روي دوست داشتن كليك مي كنم...

                                           
                                       واي .... اينجـــــــا چقـــــــدر زيبـــــاســــــــت !
                                       پر از احســــــــاس پاكـــــــــــــه 
                                       پر از عشــــــــق .... پر از دوســـــــت داشتن
                                       پر از دلتنـــــــــگي براي لحظه اي همدیگر رو ندیدن
                                       اينجا اصلاً باز سازي نمي خواد 
                                       فقط كاش مي شد اونو  read only  كرد
                                       كه اين احساسات پاك و صميمانه 
                                       براي هميشه .......
                                براي هميشه دست نخورده بر صفحه زندگي به جا بمونه !

 

 

 

 

 

 

 

گفتم ... !

 

 

 

گفتم: عقلم، گفت که:

حیران منست

گفتم: جانم، گفت که:

قربان منست

گفتم که: دلم، گفت که:

آن دیوانه

در سلسله ی زلف پریشان منست !

 

 

(عبید زاکانی)

 

 

 

 

 

 

 

 

عشق یعنی ....

 

 

 

 

 

عشق                                      بيداد    من

باختن                  يعني                    لحظه                 عشق

جان                          سرزمين             يعني                        يعني

زندگي                                 پاک من عشق                               ليلي و

قمار                                                                                    مجنون

در                              عشق يعني ...           شدن

ساختن                                                                               عشق

دل                                                                                   يعني

كلبه                                                                        وامق و

يعني                                                                   عذرا

عشق                                                           شدن

  من                                                عشق

 فرداي                                يعني

  كودك                        مسجد

  يعني             الاقصي

عشق  من

 

عشق                                      آميختن                                         افروختن

يعني                                 به هم          عشق                               سوختن

چشمهاي                      يكجا                    يعني                       كردن

پر ز                 و غم                            دردهاي             گريه

خون/ درد                                                   بيشمار

 

  عشق                                 من

    يعني                           الاسرار

    كلبه                  مخزن

         اسرار     يعني

 

 

 

 

 

 

خط های موازی

 

 

باز قلم به دست می گیرم و کاغذ سپیدم را بی هدف خط خطی می کنم
خط های موازی .... خط های بی انتها ....
خط هایی که در کنار همند اما هیچ گاه به هم نمی رسند
خط هایی که به موازات همند
در یک افق .... در یک صفحه از دفتر زندگی
اما برای رســـــــــــــــیدن بـــــــــه هــــــــــــــم .... !!!

برای رسیدن به هم باید زیر کوله بار سنگین دوست داشتن شان
خــــــــــــــــــــم شونـــــــــــــــد .....
تا در نقطه اي يكديگر را لمس كنند.

چه سخت است عشق دو خط موازي!
دو خطي كه دست تقدير آنها را در كنار هم قرار داده است
اما سرنوشت هر يك از آنها با خط ديگري رقم خورده است.

چه سخت است براي رسيدن به هم
خـــــــــــم شونـــــــــــد .... بشــــــــــكنند ..... و تبديل به خط ديگري شوند
و آنگاه كه هر كدام شكست
و ماهيت وجودي اش را به خاطر ديگري از دست داد
ديگر عشقي نمي ماند
چرا كه هر كدام خط ديگري شده است .... هر چند به خاطر ديگري
اما ديگر آن خط صاف و با وقار و متين .... كج شده است!

چه سخت است عشق دو خط موازي .... !

 

 

 

 

باد ما را خواهد برد ...

 

 

 

دست هايت را چون خاطره اي سوزان

                                 

                         در دستان عاشق من بگذار

 

                               و لبانت را چون حسي گرم از هستي

                             

                                          به نوازش هاي لبهاي عاشق من بسپار

                            

                                                                   باد ما را خواهد برد.....

                                                                       

                                                                                   باد ما را خواهد برد.... !

                                                   

                                                "فروغ فرخزاد"

 

 

 

شايد

 

از پشت اين همه فاصله
صدايت مي كنم.......
شايد فرياد سكوتم را بشنوي
شايد از پشت ديوار سنگی زمان
نگاه خسته ام را دريابي
كه با ترديد، هر روز مي گويد

                                    شايد بيايي....
                                                       شايد بيايي.....

هنوز نگاه دلنشين و مهربانت
در پس پرده ديدگانم موج مي زند
هنوز هرم نفس هايت،در خلوتم
گونه هايم را نوازش مي دهد

                                    شايد بيايي.....
                                                       شايد بيايي....!

 

 

 

 

 

 

 وقتی چشم ها برای همیشه بسته می مانند

 

 

 

تا به حال هیچ از خودت پرسیده ای که رشتهء روح چه وقت گسسته می شود و چشم ها برای همیشه از اشیا و طبیعت خداحافظی می کند؟ دست ها چون چوبی خشک از رفتار باز می مانند و دندان ها هر چند تابان و یکدست غروب می کنند؟

چقدر غم انگیز است وقتی که تازه می خواهی به سامان برسی ، وقتی که گل های باغچه می توانند تو را به نام صدا کنند،وقتی که پنجرهء خود را پیدا کرده ای و می دانی که چگونه باید به پرندگان فکر کرد و چگونه باید روز های جهل آلود گذشته را به جبران نشست.... صدایت کنند سرد و قاطع...... و حتی فرصت نکنی چمدان هایت را ببندی و خودت را در آیینه ببینی ،کلمات در دهانت گم شوند و حتی نتوانی برای کودکان دست تکان دهی ... و آخرین لبخندت هیچ گاه شکل نگیرد.

آیا تو همان انسان سرکش و سر خوش و مبهم و مهربان دیروزی که این چنین عبوس و ساکت ، چشم هایت را که پیوسته در چرخش بود به فضای مه آلود بالا دوخته ای؟

آیا باور کنم دل ارغوانی و پر تپش تو در نیمروزی سرد در زیر مزامیر بارانی دفن شده است؟

 

اما هنوز همهء در ها را نبسته اند،هنوز صدای ما طنین دارد، هنوز آن بالا چشمی دلواپس ما ست .

 

 

 

 

 

تقدیم به تو در جواب سوالت...

 

اعتراف

 

 

تا نهان سازم از تــو بار دگـــر
راز اين خاطـــــر پريشــــان را
مي کشم بر نـــگاه نــــــاز آلود
نرم و سنگين حجاب مژگان را
                                                دل گرفتار خواهشي جانسوز
                                                از خدا راه چاره مي جويــــم
                                                پارســـا وار در بـرابـر تـــــو
                                                سخن از زهد و توبه مي گويم
آه .. .هرگــــــز گمان مبر که دلــم
با زبانم رفيــــق و همـــــراه است
هر چه گفـــتــــم دروغ بود ،دروغ
کي تو را گفتم آنچه دلخواه است؟
                                               تو برايم ترانــه مي خواني 
                                               سخنت جذ به اي نهان دارد
                                               گویيا خوابم و ترانهء تـــو
                                               از جهاني دگر نشانه دارد
شـــايد اين را شنيده اي که زنــــــان
در دل "آري" و "نه" به لب دارند
ضعــــف خود را عيـــان نمي سازند
راز دار و خــــــــموش و مکارنــــد
                                              آه...من هم زنم ، زني که دلش
                                              در هــواي تو مي زند پر و بال
                                              دوســــتت دارم اي خيال لطيف
                                              دوسـتت دارم اي اميد محــــال 
                                                

                        

                            

                           

                            " فروغ فرخزاد"

                               

 

                                                                      

به پدرم... عزیز تر از جانم

 

 

می دانم که از دو رنگی های روزگار خسته ای
حسرت آرزوهای کال را در نگاه پر مهرت می بینم
دلگیر مباش از انسان های به ظاهر انسان!
می دانم که با زهر کلامشان تو را در احساسات سخت رها کردند
بگذار هر چه می خواهند بگویند،همیشه روزگار این طور نیست.
بگذار واقعیت ها را بیشتر لمس کنیم
هر چند تلخ و آزار دهنده...!
بگذار بیشتر بفهمیم خنجر از پشت زدن هم بخشی از زندگیست!
پدرم....
وقتی به دستان زحمتکش تو نگاه می کنم
وقتی چهره آفتاب خورده و خسته ات را می بینم
وقتی که از فرط خستگی،چشمان خیره به جاده ات را به زور باز نگه می داری....
در حسرت یک آرزوی کال غوطه ور می شوم
که چرا آنجایی که باید باشی نیستی؟!
می دانم که انتخاب خودت بود
عقیده ات را بر رفاه و آسایش دنیوی ترجیح دادی
اما کاش در این میان قارچ های سمی پیدا نمی شدند
که شرایط را از آن چیزی که هست سخت تر کنند.
می دانم که تو همیشه همان پدر صبور و سختکوش و مهربان من ،هستی و می مانی
که همیشه به تو نیاز دارم و آرامشت مرا تسکین می دهد.
نمی دانم.....
شاید اگر به تو می گویم "دلگیر مباش"....
مرحمی بر قلب خود گذاشته ام

باشد که تسکین یابد.....!!!