Paradox Of Our Times

مغایرت های زمان ما

 

 

* ما امروزه خانه های بزرگتر اما خانه های کوچک تر داریم ،راحتي بيشتر اما زمان كمتر.

*مدارك تحصيلي بالاتر اما درك عمومي پائين تر ، آگاهي بيشتر اما قدرت تشخيص كمتر داريم.

*متخصصان بيشتر اما مشكلات نيز بيشتر ، داروهاي بيشتر اما سلامتي كمتر.

*بدون ملاحظه ايام را مي گذرانيم ، خيلي كم مي خنديم ، خيلي زود عصباني ميشويم ، تا دير وقت بيدار مي مانيم ، خيلي خسته از خواب بر مي خيزيم،خيلي كم مطالعه مي كنيم و اغلب اوفات تلويزيون نگاه مي كنيم و به ندرت دعا مي كنيم.

*ما ساختمان هاي بلند تر داريم اما طبع كوتاه تر ، بزرگراه هاي پهن تر اما ديدگاه هاي باريكتر.

*بيشتر خرج مي كنيم اما كمتر داريم ، بيشتر مي خريم اما كمتر لذت مي بريم.

*ما، تــا مــاه رفـــته و برگشـته ايم اما قـــادر نيستيم براي ديدن همسايه جديدمان از يك سوي خيابان به آن سو رويم.

*فضـــاي بيرون را فتح كرده ايم اما نه فضاي درون را ، ما اتم را شكافته ايم اما نه تعــصب خود را.

*بيشتر مي نويسيم اما كمتر ياد ميگيريم ، بيشتر برنامه ريزي مي كنيم اما كمتر به انجام مي رسانيم.

*فرصت بيشتر اما تفريح كمتر ، تنوع غذاي بيشتر اما تغذيه نا سالم .

* درآمد بيشتر اما طلاق بيشتر ، منازل رويايي اما خانواده هاي از هم پاشيده.

*زنــدگي ساخــتن را ياد گرفته ايم اما نه زنــدگي كــردن را ، تنها به زندگي سال هاي عمر را افزوده ايم و نه زندگي را به سالهاي عمرمان !

                                                                 
                                                                              منبع: اينترنت

شما كدام يك از مغايرت هاي اين زمان را احساس مي كنيد ؟ ؟ ؟

 

 

 

زورق

 

 

کاش مي توانستم زورقي باشم براي روح تو
که دراين درياي طوفانی زندگي
شايد پناهگاهي باشم براي آشفتگي هايت !
زورقي محکم که از باد و باران وموج هاي بلند نهراسد
و تو را آرام در اين تلاطم افکارت ، به ساحل مقصد برساند .
كاش انقدر توانا بودم كه با همه درد هايم
تو را به كسي كه درآنسوي ساحل ، چشم به راهت ايستاده است ، مي رساندم
و خود دوباره تنها باز مي گشتم تا شايد مسافري ديگر را ....
كاش مي توانستم از اين موج هاي سهمگين درياي زندگي، نهراسم و واژگون نشوم
كاش مي توانستم زورقي باشم كه به مسافران رهگذرم ، دل نبندم
و باور نمايم كه .......
مسافرند و راهي ساحلي ديگر

كاش اميدي عبث به باز گشت آنان نداشتم ... !

 

 

 

 

 
کسي را که دوست داري رهايش کن

اگر به سوي تو برگشت ،از آن توست

و اگر بر نگشت از اول براي تو نبوده است

 

  

 

این برگه که از درخت خسته میشه ... پاییز همش بهونه ست !

 

 

 

هميشه وقتي اين شعر زیر را مي خواندم با خود فكر مي كردم ، آيا من هم روزي گرفتار اين قانون تلخ مي شوم؟
آيا من هم روزي ستاره زندگي ام را با دستان خود ، راهي آسمان پر ستاره خواهم كرد؟
هر چه بو د براي من آينده اي نزديك نبود و شايد هم فقط يك كابوس بود كه فكر مي كردم هيچ وقت اتفاق نخواهد افتاد ، غافل از آنكه آينده نزديكتر از آن بو د كه مي پنداشتم .نزديكتر از آنچه حتي تصورش را مي كردم !
نمي دانم به جرم كدامين گناه ، حكم صبر براي من صادر شد؟
نمي دانم چرا مي خواهند عزيزترينم را از من بگيرند؟
نمي دانــــــــــــــــــم ...... نمي دانـــــــــــــــــــم ....... نمي دانـــــــــــــــــــم
خدايا به من كمك كن تا بتوانم ببخشم كساني را كه مي دانستند چقدر به او علاقه دارم ،
كساني كه مي دانستنند براي ديدنش لحظه شماري مي كنم .....
اما با بي رحمي .... او را از من گرفتند .
خدايا به من كمك كن از كسي كينه اي به دل نداشته باشم و پاك از اين دنيا بروم.

قانون تو تنهایی من است

                 
و تنهای من قانون عشق است

و عشق ارمغان دلدادگیست

و این سر نوشت سادگیست

                            چه قانون عجیبی ، چه ارمغان نجیبی !

و چه سر نوشت تلخ و غريبي

كه ستاره هاي زندگي را با دست هاي خود

راهي آسمان پر ستاره كني

و خود در تنهايي و سكوت

                              با چـشــم هاي خيس از غرور

پيوند ستاره ها را به نظاره بنشيني

و خموش و بي صدا

به شادي ستاره هاي از تو جدا گشته

دل خوش كني !

 

و باز هم تو بماني و تنهايي و دوري

و باز هم تو بماني و يك عمر صبوري

 

 

 

 

تو رفتی و دلم شکست

شکست .... بی صدا

مباد مضطرب شوی

 

 

 

 

 

 

به خاطر تو ... می توانم !

 

 

 

به خاطر تو .... می توانم خورشید را قاب کنم و بر دیوار دلم زنم .
به خاطر تو .... می توانم اقیانوس ها را در فنجانی نقره گون جای دهم .
به خاطر تو .... کلماتم را به باغ های بهشت پیوند زنم .
دست هایم را آئینه کنم و بر طاقچه دلم گذارم .
به خاطر تو .... مي توانم چون کودکی لجوج ، سلام معطر سيب ها را نشنيده گيرم
و از جاده هاي برگ پوش و آسمان هاي دور دست چشم پوشم .
به خاطر تو .... حتي به ستاره ها هم محل نگذارم !

من مي توانم .... مي توانم !
به خاطر تو .... به خاطر خودم براي رسيدن به تو .... مي توانم !
اما افسوس كه من و تو تنها نيستيم .
آيا ديگران هم مي توانند به خاطر ما سلام معطر سيب ها را نشنيده گيرند ؟
و جاده هاي برگ پوش و آسمان هاي دور دست را براي هميشه فراموش كنند؟
مي دانم .... سخت است ..... سخت تر از آنچه مي پنداريم !

نگارينم !
وقتي مثل يك زمزمه صميمي در خلوت كوچكم حضور داري ،
وقتي تو ، دست هاي بي حركتم را از سمفوني باران مي انباري ،
احساس مي كنم كه صبح به شمايل توست
و من مي توانم با رگه هاي نور ، طنابي ببافم كه مرا به تو برساند !

شب طولاني شده است
و تحمل اين همه ستاره كه به من زل زده اند ، آسان نيست .
اگر هي هي و هيهاي مرا بشنوي ،
دلم مثل لاله هاي باران خورده مي شكفد .

مهربانم !
مي ترسم دنيا به پايان بيايد ....
و كلمات مه آلوده ام
نتوانند شوق مرا به تو منتقل كنند .

 

 "نگاهم كن تا مثل صبح نوراني شوم "

 

 

 

 

 

 

 

مهر و مهر ورزی

 

هنگامي که مهر شما را فرا مي خواند ، از پي اش برويد
اگر چه راهش دشـوار و نا هــموار است .
و چون بالهايش شما را در بر مي گيرند، وا بدهيد .
اگر چه شمشيري در ميان پر هايش نهفته باشد و شما را زخم برساند .
و چون با شما سخن مي گويد او را باور كنيد،
اگر چه صدايش روياهاي شما را بر هم زند ،چنان كه باد شمال باغ را ويران مي كند .
زيرا كه مهر در همان دمي كه تاج بر سر شما مي گذارد ، شما را مصــلــوب مي كند .
همچنان كه مي پروراند ، هرس مي كند .
همچنان كه از قامت شما بالا مي رود ،
و نازكترين شاخه هايتان را كه در آفتاب مي لرزند ،نوازش مي كند .
به ريشه هاتان كه در خاك چنگ انداخته اند فرود مي آيد و آنها را تكان مي دهد .
شما را مانند بافه هاي جو در بغل مي گيرد .
شما را مي كوبد تا برهنه كند.
شما را مي بيزد تا از خس جدا كند .
شما را مي سايد تا سفيد كند .
شما را مي ورزد تا نرم شويد .
وانگاه شما را به آتش مقدس خود مي سپارد ،
تا نان مقدس شويد ، بر خوان مقدس خداوند .

مهر چيزي نمي دهد مگر خود را، و چيزي نمي گيرد مگر از خود .
مهر تصرف نمي كند ، زيرا كه مهر بر پايه مهر پايدار است .
هنگامي كه مهر مي ورزيد مگوييد "خدا در دل من است "
بگوييد "من در دل خدا هستم " 
و گمان مكينيد كه مي توانيد مهر را راه ببريد،
زيرا مهر،اگر شما را سزاوار بشناسد ، شما را راه خواهد برد !

 ـــ به يكديگر مـهر بورزيد اما از مهر، بـــنــــد مسازيد .
ـــ بگذاريد كه مهر دريــاي مواجــي باشد در ميان دو ساحــل روح هاي شما.
ـــ جام يكديگر را پر كنيد، اما از يـك جــام ننوشيد .
ـــ از نان خود به يكديگر بدهيد، اما از يك گــرده نـان مخوريد .
ـــ به شادمانی با هم بخوانيد و برقصيد و شادي كنيد، اما بگذارید هر یک برای خود تنها باشد.
همچون سیم های عود که هر یک در مقام خود تنهاست، اما همه به يك آهنگ مي ترنمند .
ـــ دل هايتان را به هم بسپاريد ، اما به اسارت يكديگر مدهيد .
زيرا كه تنها دست زندگي  است كه مي تواند دلهايتان را در خود نگه دارد .
ـــ در كنار يكديگر بايستيد ، اما نه تنگاتنگ ،
از آنكه ستون هاي معبد به جدايي بار بهتر كشند ،
و درخت بلوط و درخت سرو در سـايـه يكديگر به كمال رويش نرسند .

                                                                                       

                                  جبران خليل جبران
                                                                               كتاب " پيامبر"

 

 

 

این دختر غبار گرفته منم ....!

 

هیچ حادثه ای روز های کسل مرا به هیجان نمی آورد .
یاد کودکی ، ياد الفباهايي كه به بوي زندگي آميخته بود
ياد لبخند هاي طبيعي تو، چمدانم را به تپش مي اندازد.
نمي دانم .... نمي دانم آن قلب كوچك را در كنار كدام گنجشك و در كنار كدام درخت خاك كرده ام !
باد ها زوزه مي كشند و چنگ بر گيسوان ابر ها مي اندازند كسي آن دور ها براي من دست تكان مي دهد ، كسي آن دور ها خود را در درياچه آسمان نگاه مي كند !

اي ابر هاي پر غصه .... اي دفتر هاي چهل برگ ، اي نمره هاي بيست ، آيا مرا مي شناسيد؟
نــــــــگـــــاه كنــــــــــــيد ......
اين دختر غبار گرفته منم ! اين تا شده از بار اندوه !
و اين دست هاي معصوم من است كه اين گونه فراموش شده است .
بياييد مرا با خود به روزگار سوال هاي فراوان ببريد و مرا از روي سرسره فراغت رها كنيد .
چقدر پروانه ها كمياب شده اند ، چقدر بادبادك ها دل نازك شده اند 
چقدر كبوتر ها سكوت مي كنند !

از اين همه دود و آهن سرب خسته ام
از گل هاي كه جز محدوده گلدان جايي نمي شناسند ، خسته ام
از اين همه مداد كه به تنهايي حرفي براي گفتن ندارند ، خسته ام
اي چشمه هاي پاك هفت سالگي ....
بگذاريد خاكستر اين روح زخمي را به دست شما بسپارم
بگذاريد ...... !

 

 

 

 

 

شب و هوس

 

 

 

شب است و سکوتی سنگین ..... چشمانم را به هم می فشارم
نه ... نمی توانم !!!
خیال تو در سر است و خوابم را ربوده است
به تمام لحظات با تو بودن فکر می کنم ، مثل يك روياي محال بود... نه ؟؟؟
تو رفتي و من ماندم و يك سبد خاطره ناب
كاش در اين لحظات تنهايي و بي قراري من
در اين روزها و شب هايي كه نمي دانم تا كي ادامه دارند ....
تو بودي در كنارم " وحشي وداغ و پر عطش و لرزان "
هر چه فكر كردم براي بيان عميق ترين احساساتم
كلامي ناب تر و زيبا تراز شعر فروغ نيافتم !!!  

   تقديم به تو با تمام احساسم 

 

 در انتظار خوابم و صد افسوس 
 خوابـــم به چشـــم بــاز نميآيــــد 
 اندوهگـــين و غــمــزده مي گويم 
 شــــايــد ز روي نـــــاز نمي آيد 
                                                   چون سايه گشته خواب و نمي افتد 
                                                   در دامـــهاي روشــــن چشـمانـــم

 مي خواند آن نهفته نامعلوم
 در ضربه هاي نبض پريشانم
 مغروق اين جواني معصوم
 مغروق لحظه هاي فراموشي 
                                                    مغروق اين سلام نوازشبـــار 
                                                    در بوسه و نگاه و همآغوشي 
                                               
 مي خواهمش در اين شب تنهايي 
 با دـــيدگان گمـــشده در ديــــدار 
 با درد ‚ درد ساكــت زيبــــايي 
 سرشار‚از تمامي خود سرشار 
                                                   مي خواهمش كه بفشردم بر خويش 
                                                   بر خويش بفــــشرد من شــــيدا را

 بر هستيم به پيچد ‚ پيچد سخت 
 آن بازوان گرم و توانا را 
 در لا بلاي گردن و موهايم 
 گردش كند نسيم نفسهايش 
 نوشد بنوشد كه بپيوندم 
 با رود تلخ خويش به دريايش 
 وحشي و داغ و پر عطش و لرزان 
                                                     چون شعله هاي سركش بازيگر 
                                                     در گيردم ‚ به همهمه ي در گيرد 

 خاكسترم بماند در بســـتر 
 در آسمان روشن چشمانش 
 بينم ســتاره هاي تمـــــنا را 
                                                    دربوسه هاي پر شررش جويم 
                                                    لـــذات آتـــــشين هــــوسها را 

 مي خواهمش دريغا ‚ مي خواهم 
 مي خواهمش به تيره به تنهايي 
 مي خوانمش به گريه به بي تابي 
 مي خوانمش به صبر ‚ شكيبايي 
 لب تشنه مي دود نگهم هر دم 
 در حفره هاي شب ‚ شب بي پايان 

                                                     او آن پرنده شايد مي گريد
                                                     بر بام يك ستاره سرگردان


                            
                            "  فروغ فرخزاد "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آدم ها عوض می شوند ...!

 

 

نگاهت غريبه شد با  من

حرف هاي خودت براي خودت بيگانه شد !

 

كي بود مي گفت چشماي تو رو با دنيا عوض نمي كنم ؟

كي بود همش از عشق پاك و صداقتش حرف مي زد ....

و حتي نمي خواست لحظه اي .... لحظه اي .... به كسي غير از من فكر كنه ؟؟؟

كي سخن از زهد و توبه مي كرد و همش نگران نماز اول وقتش بود كه مبادا قضا بشه؟

كي بود منو با ايمانش آروم مي كرد و مي گفت :"غصه نخور.... خدا بزرگه"  ؟

 

چقدر راحت اعتقاداتت رو زير پا گذاشتي !

چه ساده منودرهضم اين جمله بي باكانه رها كردي :

" آدم ها عوض مي شوند .......هيچ چيزهميشگي نيست"

چه آسون تفاوت انسان و حيوان بودن رو از ياد بردي !

 

دوست داشتن رو در يك ميل زود گذر جسماني خلاصه كردي

لذت زندگي روفقط در عيش و نوش ظاهري چشيدي

هيچ وقت فكر نكردي .....

حتي تماشاي طلوع خوشيد در يك صبح دل انگيز مي تونه تو رو تا اوج لذت ببره

هيچ وقت نفهميدي .....

ميشه وقتي در كنار كسي كه دوسش داري نشستي و فقط با نگاهت حرف قلبت رو مي زني،

زيبايي و لذت زندگي رو تا بي نهايت احساس كني.

 

حسرت لحظات واحساسات و صداقتي رو كه براي تو گذاشتم ،نمي خورم

چون حتي ارزش حسرت من رو هم نداري !!!

 

يادته مي گفتي :

هميشه دوست دارم، با تمام وجود

چي مي شد براي هميشه كنار تو بودم

چي مي شد صبح كه از خواب پا مي شدم چشماي تو رو مي ديدم روبه روم

بعد نفس تلخ و عميقي مي كشيدي و با حسرت آرزوهات رو تكرار مي كردي.... يادته؟؟؟

 

يادته عزم سفركردي بياي پيش من

منت سفر و راه دورت روگذاشتي رودوشم اما .....

التهابات انتظار و لحظه شماري هاي بي صبرانه و شوق ديدارت رو ...

تووجودم حبس كردي !

يادته مي گفتي برات جون مي دم

اما ازترس جاده هاي لغزنده و خطرات احتمالي و خيالي خودت ....

حتي حاضر نشدي چند ساعت از فكر جونت رها بشي و بياي پيش من !!!

 

يادمه همه بهم مي گفتن ديگه بسه ... ديگه ارزش نداره براش گريه كني .... ديگه تمومش كن.

و من اعتقاد داشتم كه درخت رابطه رو با 2-3 تا ميوه گنديده از ريشه قطع نكنم

اگه حتي همه ميوه هاش هم بگنده، اما ...

هنوز درخته ....هنوز سايه داره .... و مي تونه به نوعي ديگه زيبا باشه !

غافل از اون كه دير فهميدم،رابطه ما حتي تخته پاره اي هم نبود

كه بشه براي رفع خستگي كمي روي اون نشست و استراحت كرد و دوباره به راه افتاد .

و من چه احمقانه در جستجوي سايه درخت بودم !!!

 

گفتني زياده ... اما نه تو اون عاشق با صداقت و مومن سابقي

نه به ياد آوردن اين حرف ها فايده اي داره .

تو راست مي گي ....

                    آدم ها عوض مي شوند .....

                                          و واژه ها و اعتقادات معناي ديگه اي پيدا مي كنند .... !

 

صداقت... تبديل مي شه به حرف هايي براي دل خوش كردن
هر چند فرسنگ ها با حقيقت فاصله داشته باشد !

دوست داشتن و عشق.... يعني اسم كسي رو كه زماني بهترين بود

با چند خاطره كهنه و قديمي ،بعضي وقت ها فقط به ياد آوردن!

تا ابد با کسی بودن ... یعنی چه اشکال دارد خیال وسوسه های جسمانی داشتن با همه؟

و نماز سر وقت ..... یعنی تکلیفی اجباری و خسته کننده !!!

 

 

آره ... همه واژه ها و باور ها عوض مي شوند

چون آدم ها عوض مي شوند.

به قول تو: "زندگي همينه .... من شاید خیلی حساس شدم "

آدم ها عوض مي شوند

                    عوض مي شوند

                                 عوض مي شوند

                                              اما حرفها و خاطراتشون دست نخورده به جا مي مونه !

 

 

اين متن براي كسي بود كه هيچ وقت معناي زندگي و دوست داشتن را نفهميد و احساس و قلبم را به بازي گرفت.اما خوشحالم كه اكنون كسي در تمام لحظات زندگي ام با ياد و خاطراتش حضور دارد كه معناي عشق و دوست داشتن رابيشتر از آنچه مي دانستم ، به من آموخت. هر چند كه هر يك از ما سر نوشت ديگري داريم !

 

 

 

آري،آغاز دوســت داشتن است 
گر چه پايان راه ناپيداسـت

من به پايان دگـر نينديشـم 
كه همين دوست داشتن زيباست