بغض فرو خورده ...!
می روم ...!
که دیگر طاقـتـم،
لبریز درد تـــو شده است ...!
مگر دستان صـــبر من، چقدر بلند است
که مدام، سقـف آرزوهایت را
بــالا بگیرد ...؟!
که مباد از خیال روشن یک ویـــرانــــی
ذره ـ ذره
در وجودم فــرو بریزی ...!
مگر چقدر احساس، دیگر باقیست ؟
که تشنگی چشمه هایت را تاب بیاورم
و قله های پر امـیدت را
سر به زیر تیـغ آفتـاب
محکوم به اعـــــدام ...؟!
که نه از ماست که بر ماست
و نه از توست که بر توست !
که ایـــن ... نمی دانم !
نمی دانم، آهِ کدامین اهریمن تو بود ؟!
که اهــورا مــزدای تـو را به خاک افکند
و ستاره های آسمان درخشانت را
زیـر خروار ها زمین، چال کرد ...!
دیگر، به امـید کـدام شـــقــایق پـرپـرت
زنـــــدگــی باید کرد ...؟!
به امید کـــدام آفـــتاب تابان تو
سیاهی شبهای تارت را
مــدام هـجی کرد :
" که می رود .. می رود
و روشنی نزدیک است ...! "
که انگار ، ایـــزد پـــنــاه تو
دیگر نه پناه تو است و ... نه پناه ما !
مگر ، چـقدر باید فرو ریخت و
دوبـــاره ساخـتـه شد ؟
چــقدر باید دم نــزد ...
که مباد ، بــازدم دیگری نباشد ...!
چـرا سکه ی تـو یک رو مانده است ...؟!
مگر تـــوان چرخیدنش کجا جا مانده است ؟
کجاست .... کجاست ایـــران سربلند من ...؟!
کجاست قـداست آب و آتش این خاک ؟
کجاست دســت خــــــدای تــو ...؟!
چرا کسی به داد تو نمی رسد ...؟!
که بـــی دادیـــت
بــغــض فرو خورده ی من است ...!
پ.ن : خدا نگه دار ...!