خزانی
پاييز جان ! چه شوم ، چه وحشتناك
آنك ، بر آن چنار جوان ، آنك
خالي فتاده لانه ي آن لك لك
او رفت و رفت غلغل غليانش
پوشيده ، پاك ، پيكر عريانش
سر زي سپهر كردن غمگينش
تن با وقار شستن شيرينش
پاييز جان ! چه شوم ، چه وحشتناك
رفتند مرغكان طلايي بال
از سردي و سكوت سيه خستند
وز بيد و كاج و سرو نظر بستند
رفتند سوي نخل ، سوي گرمي
و آن نغمه هاي پاك و بلورين رفت
پاييز جان ! چه شوم ، چه وحشتناك
اينك ، بر اين كناره ي دشت ، اينك
اين كوره راه ساكت بي رهرو
آنك ، بر آن كمركش كوه ، آنك
آن كوچه باغ خلوت و خاموشت
از ياد روزگار فراموشت
پاييز جان ! چه سرد ، چه درد آلود
چون من تو نيز تنها ماندستي
اي فصل فصلهاي نگارينم
سرد سكوت خود را بسراييم
پاييزم ! اي قناري غمگينم
م . اخوان ثالث