مرجان


سنگي ست زير ِ آب
در گود ِ شب گرفته ي درياي ِ نيلگون
تنها نشسته در تک ِ آن گور ِ سهمناک
خاموش مانده در دل ِ آن سردي و سکون 

                                          او با سکــوت ِ خويــش

از ياد رفته اي ست در آن دخمه ي سياه
هرگز بر او نتافته خورشيد ِ نيم روز
هرگز بر او نتافته مهتاب ِ شامگاه
بسيار شب که ناله برآورد و 

                                  کــس نبــود کان نـــاله بشــنود

بسيار شب که اشک بر افشاند و ياوه گشت
 در گود ِ آن کبود
 سنگي ست زير ِ آب ولي آن شکسته سنگ
زنده ست ، مي تپد به اميدي در آن نهفت
 دل بود اگر به سينه ي دلدار مي نشست
 گل بود اگر به سايه ي خورشيد مي شکفت


 


غم پرست 


 تو مي روي و دل ز دست مي رود
 مرو که با تو هر چه هست مي رود
 دلي شکستي و به هفت آسمان
 هنوز بانگ اين شکست مي رود

                                 کجا توان گريخت زيــن بـلاي عشق

 که بر سر من از الست مي رود
نمي خورد غم خمار عاشقان
 که جام ما شکست و مست مي رود
 از آن فراز و اين فرود غم مخور 

                                زمانــه بر بــلند و پــست مي رود

 بيا که جان سايه بي غمت مباد
 وگرنه جان غم پرست مي رود
 شب غم تو نيز بگذرد ولي
 درين ميان دلي ز دست مي رود

 

 

 
گريه سيب


شب فرو مي افتاد
به درون آمدم و پنجره ها رابستم
باد با شاخه در آويخته بود 

     مــن در اين خانــه تنها تنها 
                               غم عالم به دلم ريخته بود
ناگهان حس کردم
که کسي
 آنجا بيرون در باغ
در پس پنجره ام مي گريد 
صبحگاهان شبنم
                         
                     مي چکيد از گل سيب

 

                                                                        هوشنگ ابتهاج